Berichten

Stockholm Zweden – Amsterdam

Dag 7

De reis door Zweden verloopt zoals verwacht zonder problemen. Moeiteloos rijden we over de pas geopende Øresundbrug, de 16 km lange oeververbinding met Denemarken. Kosten: € 72, dat wel. Een kilometer of twintig voorbij Kopenhagen moet je kiezen tussen de route met daarin de 60 minuten durende overtocht per veerboot naar Puttgarden of de route die via de Størebeltbrug naar de stad Kolding in het westen loopt. We kiezen voor de laatste, mede vanwege het feit dat die brug nog hoger is dan de vorige. Helaas is het er wat mistig, waardoor het uitzicht tegenvalt. We overnachten nog een keer in Duitsland, anders komen we op een onmenselijk tijdstip in Amsterdam aan. Via Hamburg en Bremen naderen we het eindpunt. Als we de auto in Amsterdam stilzetten, staat de kilometerteller 5.000 kilometer hoger.

Tallinn Estland – Stockholm Zweden

Dag 6

Na een ochtendwandeling door Tallinn is het tijd om te vertrekken. Wij moeten ons rond vier uur ‘s middags in de haven melden, bij rederij Tallink. In het kantoor wacht een prettige boodschap: de kaartjes liggen klaar. Even dreigt er nog een kink(je) in de kabel te komen als een streng ogende douanier ons vlak voor het inschepen op een foutje in de papieren denkt te betrappen. Maar één van haar collega’s, aan z’n onderscheidingen te oordelen een superieur, schiet ons te hulp. “Holland, eh?” En met opgeheven duim: “Okay!” Opgelucht rijden we door naar de gapende achterzijde van de Regina Baltica. Een klein uur later zet de veerboot koers naar Stockholm, waar we morgenochtend om 10 uur aan zullen komen. Eén van de laatste gebouwen, die we in het oranje kleurende avondlicht van Tallinn zien, is het concertgebouw. Daar vindt over een paar weken het Eurovisiesongfestival plaats.

Suwalki Polen – Litauen – Jurmala Letland

Dag 4

Rond negen uur, een paar kilometer voor de Pools-Litouwse grens, passeren we een lange stoet vrachtwagens. Die staan hier soms een hele dag te wachten voordat de douaneformaliteiten zijn afgehandeld. De berm ligt vol afval, weggegooid door de verveelde chauffeurs. Op enkele honderden meters van de grensovergang dwingt een dame in uniform ons tot stoppen. Hoewel haar gelaatsuitdrukking weinig goeds voorspelt, blijkt het om iets redelijk onschuldigs te gaan: de aanschaf van de extra autoverzekering. Ruim een half uur later en € 39 armer rijden we langzaam verder, tot de volgende halte. Polen uit is gelukkig geen enkel probleem, de douanier gebaart ons vriendelijk door te rijden. Maar dan komt het: Litouwen! Hoewel de beambten ook hier in een goede bui lijken te verkeren, verdwijnen ze toch met al onze paperassen in een wat smoezelig uitziend kantoor. Pas een dik kwartier later komt er weer eentje tevoorschijn met de mededeling dat we er zó niet in komen. In gebroken Duits probeert hij uit te leggen wat er aan de hand is: “Papier nicht gut, umkeren!” Als we hem duidelijk hebben gemaakt dat echt niet van plan te zijn en met onze perskaart zwaaien, belt hij z’n chef. Een uur verstrijkt. Dan komt een aftandse Skoda bij het grenshok tot stilstand; de chef. In een mengeling van Litouws en Engels tracht deze man ons er nogmaals van te overtuigen dat we in zijn land geen schijn van kans hebben. “If I let you pass, the police will arrest you!”, waarschuwt hij. Reden: de aanhanger heeft hetzelfde kenteken als de auto! Enfin, nadat we de man bereid hebben gevonden de plaatselijke politie te bellen en daar te vragen met welke soort kentekens de talrijke Nederlandse trekkeropleggercombinaties (in elk geval tot september) door Litouwen rijden, geeft hij zich gewonnen. Twee flessen whisky overtuigen hem om z’n collega’s bij de Letse grens te bellen dat we er aan komen. 

Tegen twaalven vervolgen we ons avontuur. In Litouwen is direct al duidelijk dat we Polen achter ons hebben gelaten. Hoewel de rijkdom er nog lang niet vanaf straalt, is het land veel schoner. Huizen, boerderijen en vooral de erven eromheen zien er gewoon een stuk verzorgder uit. Met name binnen de bebouwde kom moet je nog wel bedacht zijn op slechte plekken, maar over het algemeen zijn ook de doorgaande wegen hier stukken beter dan in Polen. Doordat Litouwen geen onderscheid maakt tussen auto’s met en zonder aanhanger, mogen wij op de kaarsrechte vierbaans wegen in dit land ook 110 km/u rijden. Dat schiet lekker op. Via Kaunas gaat het richting Riga. ‘Getraind’ als we inmiddels zijn, lukt het al snel de Letse douane te overtuigen wat het doel van onze tocht is. Het passeren van deze grens vraagt daardoor ‘slechts’ een uur. Aan het begin van de avond bereiken we Jurmala, een kleine dertig kilometer van Letlands hoofdstad Riga. Door de gure noordwestenwind kun je hier letterlijk aan den lijve ondervinden hoe koud het water van de nabij gelegen Oostzee nog moet zijn. Geparkeerd naast een vervallen hotelcomplex merken we daar gelukkig niet zoveel van. Kijkend op de dagteller (380 km) realiseren we ons dat het gedoe aan de grens de verhouding tussen het aantal gereden kilometers en de tijd die daarvoor nodig was, nogal scheefgetrokken heeft. Aan de andere kant is het wel weer een prettige gedachte dat de Litouwse douane vandaag wellicht toch wat van ons opgestoken heeft.

Ilawa Polen – Suwalki Polen

Dag 3

Nadat een technische controle niets verontrustends aan het licht heeft gebracht, stappen we in. De tweede helft van Polen staat vandaag op het programma. Ondertussen glijdt het Poolse platteland aan ons oog voorbij. Eindeloze akkers in een zacht glooiend landschap, hier en daar een boer met paard en eg. Half Polen rijdt in een VW Passat of Audi 80, maar dan wel de versies uit de eerste helft van de jaren tachtig. We wijken uit voor fietsers, veelal smoezelige mensen die op roestige barrels vooruit proberen te komen. En als de weg weer eens zo’n troosteloos ogend berkenbos doorkruist, zien we geregeld kortgerokte meisjes staan. Sommigen lijken niet ouder dan een jaar of zestien. Kleumend van de kou bieden ze hun diensten aan. De uitlaten van de lokale vrachtwagens en landbouwtrekkers braken dikke zwarte rookpluimen. Hun hevig slingerende achterwielen doen ons telkens vermoeden dat ze op het punt staan van de as los te raken. Het kost wat moeite je voor te stellen dat deze internationale route het profiel toont van dé kandidaat lidstaat van de Europese Unie. Even talrijk als verkeersborden langs de weg zijn hier kruizen, neergezet door de nabestaanden van verkeersslachtoffers. Vooral in de bermen van de vele onoverzichtelijke bochten vormen ze een waarschuwing voor wat hier ooit misging. Het lijkt de truckers nauwelijks te deren. Verschillende keren zijn we er getuige van hoe ze tijdens hun lange inhaalmanoeuvres ternauwernood een frontale botsing met een tegenligger weten te voorkomen. Naarmate we dieper in het noorden van Polen doordringen, lijken de wegen (nog) slechter te worden. Op sommige stukken ligt de weg over tientallen kilometers lengte werkelijk bezaaid met kuilen en gaten, veroorzaakt door de strenge vorst in de afgelopen winter. Ook de overgang tussen berm en weg wordt steeds vager. In de auto gaat het zo te keer dat we een paar keer stoppen om te zien of alles nog heel is. Ondanks de korte onderbrekingen weten we de gang er aardig in te houden en zo naderen we ruim voor het eind van de middag Suwalki. Een kilometer of twintig verderop wacht de grens met Litouwen. Maar met het oog op mogelijke verzekeringsperikelen willen we niet langer dan strikt noodzakelijk in dat land verblijven. Dus is het mooi geweest voor vandaag. 

Nadat de bemanning van een tankstation (diesel kost er omgerekend ongeveer € 0,57 per liter) ons verzekert dat er een camping in de buurt is, stuiten we na lang zoeken op een knollenveld met twee netloze voetbaldoelen. Hoewel een bord ‘Kemping’ de indruk wekt dat overnachten in een kampeermiddel hier legaal is, valt de keuze op een even verderop gelegen hotel; splinternieuw en toch rekent men er maar 120 Zloty (€ 26,50) voor een luxe tweepersoons kamer, inclusief uitgebreid ontbijtbuffet én een bewaakte parking. Die nacht staat de combinatie, inmiddels getooid met een dikke laag stof en vuil, dus onder toeziend oog van een geüniformeerde jongeman. Onze dagteller wijst de 278 kilometer van vandaag aan. Niet zo erg veel misschien, maar ze waren zwaar, héél zwaar!

Duits-Poolse Grens – Ilawa Polen

Dag 2

De passage van de Duits-Poolse grens lukt ruimschoots binnen een half uur. En dan mogen we zeker van geluk spreken. We vervolgen vol goede moed onze weg, die al gauw van twee keer twee in een gewone tweebaans overgaat. Regelmatig halen we vrachtwagens in. Dat kan, omdat het vrij rustig is op de weg én omdat onze auto daartoe in staat is. In een oogwenk zijn we een truck voorbij. Nabij Poznan splitst het verkeer zich in twee richtingen: Warschau en Bydgoszcz. Wij kiezen voor de laatste en verwachten dan ook wat minder vrachtverkeer op onze weg te vinden. Dat blijkt een illusie. Op deze route zie je behalve Poolse, vooral met LT en LV aangevulde kentekens; oftewel transporteurs uit Litouwen en Letland. Zij zijn ongetwijfeld mede schuldig aan spoorvorming die we nog nooit zo hevig gezien hebben. Hier en daar zijn de glooiingen tien tot twintig centimeter diep! Achter een inhalende combinatie rijden, levert daardoor bizarre taferelen op. Een aanhanger die letterlijk van de ene geul in de andere springt. 

Met de dagteller op 442 km rollen we vroeg in de avond het stadje Ilawa binnen. Hier moet volgens het routeboek een hotel annex camping zijn. En dat klopt. Even later horen we van de eigenaresse dat een tweepersoons kamer met douche 100 Zloty kost. Lang nadenken vergt dat aanbod niet!

Amsterdam Poolse grens

DAG 1

Vandaag klinkt het startsein. De dag begint met regen en dat blijft zo tot voorbij Berlijn. We volgen de A1/E30 van west naar oost, met achtereenvolgens Amsterdam, Hengelo, Osnabrück, Hannover, Berlijn en tenslotte Frankfurt a/d Oder. Een afstand van ongeveer 750 kilometer. Tegen zevenen vertellen de Autobahnborden ons dat de Duits-Poolse grens nadert. Genoeg voor vandaag. Als we nu stoppen zijn we morgenvroeg de eersten en dat betekent minder kans op files. Even overwegen we de nacht op een Autohof door te brengen. Maar de aanblik van de vele honderden trucks, waarvan sommige met draaiende koelaggregaat, doet ons besluiten toch maar te kiezen voor een grotendeels verlaten camping. Het is er minstens zo nat en zo koud, maar in elk geval wel een stuk rustiger. Als dan ook nog eens duidelijk wordt dat het vele regenwater van vandaag nergens tot het interieur heeft kunnen doordringen, slapen we als rozen.

Dag 30 Hirtshals Denemarken – Nederland (± 920 km)

Vandaag in een ruk naar huis. Op de snelle routes hier is het slingerende achterwiel goed te voelen. Koffie bij een McDonalds. De kilometerteller staat op 8.163 kilometer.