Berichten

Dag 16 Kavala Griekenland – Neos Marmaras Griekenland (±262 km)

Vandaag een niet zo lange route naar de Egeïsche kust. We willen toch ook een beetje genieten van de Griekse zon, nou we er toch zijn. Natuurlijk mijden we snelwegen en grote wegen. Enkele keren volgen we de bruine aanwijzingen naar ruïnes of oudheden, maar vinden niets. Steeds zijn dat de borden waar geen afstand op staat. Wie weet hoe ver zo’n bezienswaardigheid dan ligt.

Rondje2010 (349 van 692)00349-minWel leidt één van die borden ons over een oude vervallen route langs een beek. Grote delen van de weg zijn weg, oftewel verdwenen. De brokstukken liggen in de droge bedding. Om de spoelgaten heen lopen alweer nieuwe sporen. Zwaar wordt het niet, maar wel weer aardig om Griekenland van een andere kant te bekijken. De binnenkant. Bij N.Kerdillia is het dan wel raak. We stuiten op een enorm beeld van de leeuw van Amphipolis, stammend uit de vierde eeuw voor Christus. Er naast een grote verzameling genummerde stenen waaraan je mooi kunt zien hoe destijds gebouwd werd. Alle stenen grijpen in elkaar met nokken en openingen. Dan ligt het meteen zo dat ‘t niet meer van elkaar kan schuiven.

Rondje2010 (341 van 692)00341-minIn een gehucht lopen we vast in de zeer smalle straatjes. We zijn van de route afgeraakt en vinden de uitgang niet meer. Dan de navi maar ingeschakeld. Die brengt ons er uit, maar de wielen raken af en toe aan weerskanten de stoepjes van de huizen. Het gaat allemaal maar net. Nog even lunchen aan het strand en dan maar weer door. Op het schiereiland waar we willen zijn staan her en der brandweerwagens op parkeerplaatsen in de bossen. Onder een boom liggen dan meestal twee bemaningsleden in de schaduw. Ze zijn kennelijk panisch voor bosbrand, want echt overal staan ook borden met waarschuwingen. Doordat we van het eerste deel van de rit al behoorlijk bepoeierd zijn met stof, merken we nauwelijks dat het hier nog een tikkie erger is. Droogte alom en het roodbruine stof hecht aan alles. Langzaam kleurt de auto bruin, de bagage en wij ook. Zelfs in de aanhanger is alles bepoederd.

We bekijken een paar strandcampings waar we toevallig langs rijden, maar die zijn het allemaal net niet, of nog niet open. Bij camping Stavros is het raak, als we er nog slechts drie op ons lijstje hebben. We mogen eerste even kijken en vinden een plekje naast de strandopgang. Yep, is nog vrij. We blijven! Prachtige plek, bijna aan het water. Aardige streng rechtvaardige leiding. Niet parkeren op lege plekken. Deden ze dat maar overal zo. Eerst foto’s msaken, maar de lens wil bijna niet meer draaien van het stof. Ik besteed een uurtje aan het schoonmaken van de camera, de computer en de I-phone. Palmboom voor de deur, wat wil je nog meer. We blijven drie nachten. Eten in het restaurant; gebakken courgette, tomaten/komkommersalade, friet, stoofvlees in tomatensaus, souflakie, ijs, cola, bronwater, bier.

Dag 15 Erdine Turkije – Kavala Griekenland (±344 km)

Samen met de eigenaresse van de camping wachten we rond 08.00 uur op de bakker. Hij is te laat. Ze heeft ‘m al gebeld, maar hij zei dat hij een lekke band had en onderweg was. Een uur later komt hij inderdaad aan. Zij had al gezegd dat ze zou checken of z’n handen wel vuil waren, maar stonden niet stil bij de gevolgen daarvan. We horen haar enorm tegen de man tekeer gaan, en later vertelt ze dat z’n handen schoon waren en hij wel een bak vol kersen naast zich had staan. Hij had ergens onderweg kersen geplukt en is daarom te laat voor haar gasten. Ons brood is er in elk geval en we rijden meteen weg.

Rondje2010 (303 van 692)00303-minVia achterstraatjes in Erdine vinden we de grens, waar ik weer op m’n knieën moet voor de ambtenarij. Het loket zit hier zelfs nog lager. Na de formaliteiten, eerst loket één en daarna één opschuiven voor loket twee, kunnen we door. Iedereen was weer allerbeleefst en zelfs heel aardig. Prima. We mogen hier alleen geen foto maken. In tegenstelling tot de vorige Turkse grens stikt het hier van de zwaar bewapende militairen. We rijden door een soort corridor die aan weerszijden met hoge hekken is afgezet, even door een ontsmettingbak, Griekenland in. Aan de Griekse kant staat de politie ook al klaar. We worden meteen naar een in burger geklede douanebeambte verwezen. Vriendelijk lachend komt de jongeman op ons af, neemt de paspoorten aan, en zegt nog steeds breed lachend dat hij m’n beroep moet weten…, omdat ik anders op wapens moet worden onderzocht. OK! Journalist dan maar. We mogen door. Hij heeft wel spijt dat hij z’n gala-uniform niet aan heeft, want dan “hadden we halverwege de corridor een foto kunnen maken bij de echte grens.” Jammer, nu gaat het niet lukken.

Een paar honderd meter verderop kopen we bij een lokale kruidenier salami, water en verse Griekse koekjes. De man aan de kassa spreekt steeds Nederlands tegen ons. “Spinazie met worst, salami met pindakaas, godverdomme.” Meer komt er niet uit. Na een paar minuten is het niet eens meer leuk. We vertrekken voor een Rondje2010 (305 van 692)00305-minprachtige tocht door ongerepte natuur van het Rodopi gebergte, langs de Grieks-Bulgaarse grens. Regelmatig rijden we door militaire zones en staan er borden dat fotograferen verboden is. Er blijven echter meer dan voldoende momenten over. De rit brengt ons door diverse Rondje2010 (310 van 692)00310-mindoorwadingen, over onverharde paden, langs een Baileybrug uit de 2e wereldoorlog en over de hoogste top op 915 meter. Over ruim 100 km treffen we slechts vier tegenliggers. Dan rijden we verder door interessant, maar niet echt verbazingwekkend landschap naar Camping Batis Beach in Kavala. We zoeken bij een Rondje2010 (314 van 692)00314-minkruising een verkeersbord en vinden dat in de berm: overhoop geschoten. In diverse dorpjes passeren we kleine blauwe/witte kerkjes. Heel kleine gebouwtjes allemaal.

Rondje2010 (326 van 692)00326-minDe camping ligt prachtig, maar maakt wel een troosteloze indruk. Er is al lang niet opgeruimd. Overal ligt blad, enorm veel pluizen van Populieren en er is veel kapot. De douches zijn prima, daar blijft het ook bij. Aan de receptie zit niemand dus we gaan maar staan. ‘s Avonds eten we aan de haven van Kavala een Griekse Pizza. Heerlijk met enorm veel beleg en met prachtig uitzicht op de oude stad. Rondje2010 (340 van 692)00340-minBlikvanger is een enorm Romeins aquaduct dat helaas ‘iets te opvallend’ is gerestaureerd.  

Dag 14 Obzor Bulgarije – Edine Turkije (±254 km)

Dag 14 Obzor (Bulgarije) – Edine (Turkije) (±254 km)

Als we om 10.45 uur wegrijden is het al 30 graden aan de kust. Dat belooft een zware dag te worden. Met een zwaar hoofd van het bier, vandaar het late vertrek. We hebben ook nog wat campings geruild met de Duitsers. Aardige lui. Zij wat materiaal over Roemenië, veel hadden we niet, terwijl ze hun kaarten van Albanië en Kroatië zomaar afstonden. Hallo Deutsche Freunde. Danke.

We rijden een stukje over de smalste weggetjes langs de kust, maar overal staan dan hotels en huizen tussen ons en het water. Iets verder naar boven, op de provinciale weg is het uitzicht beter en schieten we wat sneller op. Bij Nessebar dalen we alweer af naar zee. Het is een aardig kustplaatsje, een beetje het Marken van Bulgarije. De ommuurde nederzetting bulkt van de oudheden. Verder leuke terrassen aan een haventje. Een dijk verbindt het autovrije dorpje met de wal. Vanaf Burgas volgen we weg 98 rechtstreeks naar Turkije. Lekker strak wegdek, dat later toch weer over gaat in een hobbelpad.

Als we de kust nog even dicht passeren slaan we af voor een broodje uit de picknickmand. We rijden door een troosteloze stad vol in deplorabele staat verkerende flatgebouwen. En een omleiding vlak voor de grens brengt een nog slechter stukje binnenweg. In het voorbijgaan weet ik nog een ouwe PAZ (?) vrachtwagen te snuiten. 

Rondje2010 (288 van 692)00288-minWe slaan nog even af bij een toeristisch verkeersbord, zo’n bruine, dat met een plaatje lijkt te verwijzen naar een uitkijktoren. Op het twee kilometer lange smalle weggetje naar het ding hebben we al visioenen over wat we gaan krijgen. Een oude uitkijktoren op een hoge berg. Een vuurtoren midden in het berglandschap speciaal voor kano’s op de drooggevallen beken, of een watertoren die droog staat. Het blijkt echter een monumentale herdenkingsklokkentoren (3x woordwaarde) uit 1903. We zitten nu midden in natuurgebied Strandja, in een klein grensdorpje met authentieke huisjes. Enkele zijn ingestort, maar die laten ze gewoon liggen. Het dorp heeft een beschermt dorpsgezicht. Enkele bewoners lopen nog in kleurige klederdracht. Op een terrasje van een klein lokaal eethuisje genieten we een uurtje van drankjes en de rust in het gebied. Ik parkeer de Jeep tussen een paar Suzuki’s van een ‘jeep-safari’. Het duurt niet lang of de Bulgaarse chauffeurs verplaatsen de autootjes, kennelijk om ze niet al te klein te laten lijken voor de toeristen die even later verschijnen. Ik heb m’n lolletje weer gehad.

Op naar Malko Tarvone, waar we de grens over gaan naar Turkije. Eerst passeren we een gesloten grensovergangetje waar één mannetje in de schaduw naast een kromme slagboom zit. Dan komen we bij een hokje waar één mannetje de paspoorten aanneemt en de telefoon pakt. Hij belt en we horen een paar keer “controle” zeggen. Hij kijkt niets in, geeft paspoorten terug en stuurt ons door. Dan zijn we bij de Bulgaarse grens. Zes man sterk komen ze naar buiten terwijl ze hun uniformjassen nog aantrekken. Eentje neemt de paspoorten aan, maar er is uitsluitend aandacht voor de auto. Het begint ons te dagen waarover het telefoontje ging. Zeker een kwartier bespreken ze de auto, niet een spreekt Engels of Duits. Het enige dat ik kan ontcijferen is ‘Machina’. Ze zijn onder de indruk. Het gaat over de banden en de lier, en verder begrijpen we er niets van. Dan krijgen we de paspoorten terug en kunnen we door naar de Turkse kant. Alle duimen gaan omhoog als we wegrijden.

Rondje2010 (292 van 692)00292-minTurkije in een dag

Nietsvermoedend sluiten we aan achter een touringcar vol Bulgaren. Alle passagiers moeten uitstappen en iedereen moet z’n eigen bagage onderuit de bus bij elkaar zoeken. We gaan er maar rustig voor zitten. Terwijl alle buspassagiers op een rijtje aan lange tafels gaan staan, worden hun tassen door één mannetje in burger doorzocht. Af en toe brengt iemand eigen vlees of flessen drank naar een container om dat weg te gooien. Import van vers vlees is verboden en kennelijk weet men dat Bulgaren dat meebrengen.

We zien zo nu en dan een mannetje met een paspoort naar die ene douanebeambte lopen. Die schrijft dan wat in dat paspoort, waarop die gasten instappen en doorrijden. En wij maar wachten. Uiteindelijk heeft het mannetje ons door en laat de buspassagiers voor wat ze zijn. Hij wil onze paspoorten en autopapieren zien. Met een piepstemmetje vertelt hij vervolgens in vloeiend Engels dat we een visum moeten halen. “Melden bij de politie in het gebouw.” Weten wij veel… We rijden iets terug en ik loop binnen.

Daar kijk ik al eventjes rond als ik twee karakters achter een spiegelende ruit ontdek. Breed lachend zitten beiden met hun armen te zwaaien om de aandacht te trekken. Die mannen had ik al even over het hoofd gezien. Het blijken de bedoelde politiemedewerkers te zijn. Ik presenteer de paspoorten en autopapieren, waarop een van hen, alweer in goed Engels, uitlegt wat er moet gebeuren. “Mister Willem…., go tot the visum office.” Ik naar de visum-man bij het loket er naast. Op m’n knieën moet ik door het luikje praten, zo laag zit het. Hij neemt de paspoorten en plakt er een paar zegels in. Visum klaar, 40 euro betalen. Ik betaal de 40 euro, maar zie later dat één visum slechts 15 euro kost. Opgelicht dus voor 10 euro, maar het visum hebben we, geen bonnetje, dus ik besluit er niet over te beginnen. Terug naar de politie. “Hello Mr Willem…., now go to the car and trailer controle.” Volgende kantoor dan maar. Er is een probleem met de aanhanger, want daarvan heb ik geen papieren. Een paar telefoontjes en ze begrijpen kennelijk dat dat bij Nederlanders met een lichte aanhanger kan voorkomen. Ik krijg een paar stempels en de man zet alle gegevens van de aanhanger en auto in de computer. Hij loopt nog naar buiten om de auto en kar te bekijken. Terug naar de politie. “Mr Willem…., you are back. Your passport please.” Met de nodige excuses scannen ze de beide paspoorten en de visums en aantekeningen in. “Mr Willem…., now go tot the customs-office in the corner. To mr Raschid.” Na tien minuten voor die deur te hebben gestaan komt men me melden dat Rachid buiten is. Het blijkt het mannetje met de piepstem. Hij bekijkt alle papieren en schrijft er over de aanhanger nog wat bij in het Turks. Dan mogen we eindelijk door.

De enorme bureaucratie vertraagt wel, maar iedereen is uiterst vriendelijk en correct, op de kleine oplichter na, en de controle niet eens extra streng. Wel zitten alle loketjes op kniehoogte, volgens Ans om de verhoudingen te benadrukken. Burgers bukken en knielen voor de ambtenaar. 

We kunnen door.Van het tweebaans hobbelweggetje door de groene bossen van Bulgarije gaat de weg over in een Rondje2010 (297 van 692)00297-minenorm brede diepzwarte asfaltstrook door woestijnachtig gebied. Via heuvels rijden we, voor ons met met een bloedgang, bergaf Turkije binnen. We stoppen nog even op een zandpad om boodschappen te doen, eh ‘kleine boodschappen’. Het landschap is gortdroog, overal lopen irrigatiekanalen. Soms is het graan zelfs al van het land. Dat terwijl het in Polen net boven de grond stond. De uitzichten doen ons sterk aan Route 66 van 2008 denken. Het is af en toe net Amerika dat we voorbij zien trekken.

Rondje2010 (298 van 692)00298-minCamping Omur is zo gevonden, maar in plaats van na de stad ligt de camping al voor de stad Erdine. Het is er heerlijk 32 graden. De camping ligt tussen een provinciae weg waarop hard wordt gereden, een snelweg en er loopt een spoorlijn langs. Herrie dus. De eigenaresse is een Turkse, getrouwd met een Nederlander. Jarenlang werkte en woonde ze in Duitsland. Rondje2010 (300 van 692)00300-minVanaf de tweede zin geeft ze op Duitsers af. Die mag ze duidelijk niet. Nederlandse gasten; die zijn veel aardiger en socialer. En voor Turkije in de EU komt zijn er volgens haar zeker nog wel 50 jaar verstreken. Wat ze daarover te melden had laten we maar weg. We willen haar niet in de problemen brengen. We eten ‘s avonds brood en erg gepeperde noedelsoep.

Dag 13 Boekarest Roemenië – Obzor Bulgarije (±369 km)

We mogen na het waterrijke begin van de vakantie natuurlijk niet klagen over mooi weer. Vannacht hadden we geen truien en dekens nodig. Het was heerlijk. Al om kwart over zes lokale tijd waren we allebei wakker en heb ik maar vast koffie gezet. Daarna de boel ingepakt; oh, wat gemakkelijk gaat dat als het droog is. Zeeën van ruimte hebben we weer in het aanhangertje. Al om 09.00 uur rijden we de ‘camping’ af en besluiten te ontbijten bij een McDonald die we bij aankomst een kilometer of vijf verderop hebben gezien. Uiteraard kennen ze hier geen ontbijt, maar het zit al vol met hamburgers verorberende Roemenen, dus wij schuiven aan voor een kipburger en friet. Ondertussen lid geworden van de internetclub van M, zodat ik het blog online kan zetten en de website even kan bijwerken.

Rondje2010 (236 van 692)00236-minPas om half twaalf rijden we Boekarest binnen. We gaan op zoek naar het paleis van de dictator. We rijden wat door de smalste straatjes van het stadje, tot we op het idee komen de navi weer eens te gebruiken. Achteraf blijkt dat er van Roemenië en Bulgarije alleen hoofdwegen in het ding zijn opgenomen. Maar wonder boven wonder zit ook deze bezienswaardigheid in het geheugen. Dan is het nog een fluitje van een cent om de parkeerplaats voor toeristen te vinden. We nemen even de tijd om het gebouw op ons te laten inwerken. De zon is al bloedheet, dus na een half uurtje maken we nog een fotoronde om het complex en stellen in op Varna in Bulgarije. De weg naar de grensovergang gaat over redelijke wegen en loopt midden tussen enorme landbouwgronden vol graan. Allemaal grootschalige landbouw. Grappig dat je in Gurgiu met je auto recht op een slagboom uit komt. Met de paspoorten in de hand naderen we de slagboom als we door krijgen dat er een politiepost is gevestigd. Ook de agent op wacht snapt de verwarring en wijst ons in de goede richting. Dan alweer een misverstand. Er is een loketje waar we de paspoorten denken te moeten afgeven, maar dat is dan weer tol voor de brug over de Donau. Kosten zes Euro. De overgebleven Roemeense Lei-en wil men niet hebben. Euro klinkt het bars uit het hokkie.

Rondje2010 (248 van 692)00248-minNa de enorme brug over de Donau, waarop op het midden de landsgrens is aangegeven – we missen ‘m met de foto’s bijna en stoppen gaat daar niet – staat de echte Bulgaarse douane te wachten. Bij Giurgiu passeren we de Bulgaarse grens. Eerst de Donau over via een enorme brug. Tol betalen, wel 6 Euro. Nu kennen ze de euro ineens wel, want in andere bedragen willen ze het niet eens hebben. 

Rondje2010 (249 van 692)00249-minDan rijden we Bulgarije binnen. De grenspassage is een formaliteit. Er staat wel iemand, maar die controleert niets. Wel moeten we een wegenvignet kopen. Dat is verplicht voor alle wegtypen. Het kantoortje blijkt de oude grenspost te zijn, dus eerst weer terug naar de slagboom. Volgens ANWB-info kun je die sticker alleen kopen bij de grens. Later zien we echter ook ‘vignette’ aanduidingen bij benzinestations, dus een herkansing zit er in als je dat kantoortje mist. We suizen over een kilometers lange weg tussen grote landerijen door. Alles grootschalig landbouw wat hier de klok slaat. Boerderijen stan veelal leeg, alleen is nog hier een daar een woonblok met zigeunerachtig volk te zien. Zo’n blok stikt dan van de schotelantennes, er omheen een grote bende en overal kleurig
wasgoed. Al met al geeft het een armoedige aanblik. Rondje2010 (258 van 692)00258-minUiteindelijk gaat het landschap over in wat glooiingen en rijden we ook nog door laag bebost gebied. 
De route gaat naar Varna, waar we via internet een camping hebben gevonden, midden in de stad. Wat volgt is een lange zoektocht door de wijk en uiteindelijk blijkt de camping opgedoekt te zijn en ingenomen als een stadspark. Een vervallen hek tegen een muur is alles dat herinnert aan een camping. Mooie stad trouwens dat Varna, daar hadden we best een avondje zoet kunnen brengen tussen alle mooie gebouwen en de vele terrassen.

Het zag er gezellig druk uit. maar we rijden de stad alweer uit en zoeken met de I-phone een camping aan de kust. We vinden we camping Zora, in Obzor, 60 kilometer naar het zuiden. Na wat doorkruisen van het plaatsje staan we weer voor een hek, dat deze keer op slot zit. Er achter kamperen wel mensen, dus klimmen we er over. Een paar in een busje kamperende Duitsers wijzen ons op een restaurant genaamd Zora, iets verderop, waar de beheerder zou zijn te vinden. Dat klopt, hek gaat open, we bouwen de tent even snel op en gaan ook gelijk maar eten bij Zora. Een hele dikke minstens 60-jarige Bulgaarse helpt ons aan eten en we hebben alle handen en voeten weer nodig om alles duidelijk te krijgen. Zij kent trouwens ook wat cruciale woorden Duits en Engels. Het eten is prima en kost uiteindelijk een drol. Twee grote salades van kaas, tomaten, komkommer en ui, badend in olijfolie en een zuurtje, veel patat en elk twee kabab. Dat voor nog geen 23 euro. Voorbeeldje, een halve liter Bulgaars bier van de tap nog geen euro. Dus ook een paar biertjes. Later legt de dikke serveerster nog uit dat de Bulgaarse brouwerij is opgekocht door Heineken. Een ‘echte’ Heineken voor nog geen euro? Een halve liter? Doe er nog maar eentje dan.

We wandelen een stuk door het dorp dat er uit ziet als een vervallen Spaans toeristendorp. Er ligt rommel, de helft van de huizen is in aanbouw of de bouw staat stil, veel ingestorte of verlaten gebouwen, leegstand en schabbige souvernirwinkels. Eigenlijk ziet het er niet uit. Dat het ook anders kan zien we later in een dorpje. Toch doen ze hier ook hun best, want bij het strand zijn allerhande voorzieningen aangelegd voor bezoekers. Jammer dat er geen structuur in zit met een leuke boulevard of aaneengesloten winkeltjes.

Dag 12 Bran Roemenië – Boekarest Roemenië (±238 km)

Op naar Boekarest. Weer een korte rit want we willen morgen bij vertrek het paleis van voormalig dictator Tsjautsjeskoe (geen idee hoe je de naam van die vent schrijft en ik ben te beroerd om het op te zoeken, dus fonetisch) bezoeken. Daarin huist tegenwoordig het parlement. Maar eerst naar het kasteeltje van Dracula.

Rondje2010 (230 van 692)00230-minRondje2010 (211 van 692)00211-minWie ooit het Monster van Lochness heeft bezocht, moet zeker ook hier heen. Een enorme happening om niks. Het kasteeltje is wel één van de leukste die we ooit hebben gezien. Het ligt tactisch op een hoge rots midden in een smalle opening tussen twee bergketens en is, ondanks de vriendelijke uitstraling, uitermate goed te verdedigen. Het plaatsje zelf is zeer toeristisch. We ervaren ook weer de vriendelijke bezorgdheid van de bewoners.
We parkeren op een bewaakte parkeerplaats, waarvan de eigenaar ons speciaal komt waarschuwen dat dat wel 4 Lei (€ 1) per uur kost en dat het kasteel pas om 12.00 uur open gaat. Desondanks blijven we staan. Uiteindelijk een uurtje of vier.

Rondje2010 (229 van 692)00229-minIn het dorp kopen we een belachelijke souvenir en een plaatselijke lekkernij genaamd schoorsteenbrood.
 Zo’n raar pijpvormig brood wordt boven kooltjes gegrild en daarna met suiker, sesamzaad, kokos en andere lekkernijen beplakt en nog eens geroosterd. Heerlijk als het vers is. De lokalen eten het zoals wij patat kopen.

We verlaten Bran via de Pasul Bran, een pas van 1.456 meter hoog. Er zijn zoveel haarspeldbochten dat er regelmatig iemand naast z’n auto staat te kotsen. Prachtige route vandaag over vrij glad asfalt. Alleen zijn de Roemenen kennelijk het fundament onder hun wegen vergeten, want bergaf is het asfalt voor elke bocht tot wasbord opgedrukt. De Jeep trilt af en toe haast uit elkaar als we remmen. Ook passeren we enkele kilometers lange stukken betonweg. Dat is zo kapot gereden dat de stukken ons om de oren vliegen. We gaan letterlijk vliegen om er zo weinig mogelijk van te voelen. Lekker autootje!

Heel wat mannen zijn ook vandaag weer met hun koe aan de wandel. Die laten ze dan uit bij een grasrijk stukje. De koe natuurlijk netjes aangelijnd. Trouwens, vanwege die rare koe-gebruiken heeft iedereen een hek rond z’n woning. Dat is nou om de eigen tuin te beschermen tegen koeien en paarden van anderen. Niet vanwege onveiligheid zoals veel Nederlanders lijken te denken. De bewoners zitten meer voor hun huis langs de weg dan binnen. Dichter bij Boekarest wordt de omgeving rommeliger. Vervallen boerderijen en fabrieken staan overal in het landschap. Er valt nog veel op te ruimen uit de ‘goeie’ oude tijd. Via weg 7 naderen we uiteindelijk Boekarest. We moeten dwars door de stad om de camping te bereiken. Met behulp van de I-phone vinden we de camping uiteindelijk, beide navigatie-apparaten bakken er helemaal niets van. Er is tussen de huisjes een veldje van hooguit 50 x 50 meter gereserveerd voor kampeerders en ze kunnen nog wat campers en caravans kwijt op het centrale plein, dat geasfalteerd is. Naast het ‘tentveld’ is een kennel gevestigd en de camping ligt tussen twee vliegvelden in. Helaas is er verder niets aan campings in de buurt beschikbaar, maar van ons mag déze plek uit de campinggids. Een nachtje houden we het wel uit. Morgen maar eens niet uitslapen. Bij een enorm gigantisch grote Carefour – als we die in Nederland ooit krijgen wil ik een gemotoriseerd winkelwagentje – naast de camping halen we een berg vlees, drie komkommers en twee dozen aardbeien. Da’s het avondeten van vandaag. De rest van de avond? Grill schoonmaken, afwassen, blogje, neutje, wijntje, slapen. Morgen gaan we naar Varna in Bulgarije.

Dag 11 Darmanesti Roemenië – Bran Roemenië (±231 km)

Voor het eerst schijnt een lekker warm zonnetje als we opstaan. We drinken een bakkie koffie voor de tent, heerlijk. Kamperen is op deze momenten zo leuk! Om ons heen ontstaat een uitdragerij van spullen die wel een beetje mogen drogen. Ik laat Nicolai een stukje in de No Limits JEEP rijden. Hij maakt er gelijk een rondje dorp van, en het duurt niet lang of vrienden die hem hebben zien rijden melden zich bij de camping. Er gaat een uurtje verloren met praten over de auto. Nicolai vertaalt. Leuk om zo weer veel interessante bewoners te spreken.

Rondje2010 (190 van 692)00190-minRondje2010 (192 van 692)00192-minUiteindelijk hebben we toch alles ingepakt en nemen afscheid. Vandaag gaat het van Darmanesti in Roemenië naar Bran in Roemenië (±231 km). Een kilometer of tien verder gaan we alweer aan de kant. In Targu Ocna in Roemenië ligt een zoutmijn waar je met Iveco busjes en zelfs een grote stadsbus naar binnen wordt gereden. Dat willen we wel eens zien. De bus rijdt inderdaad. Voor 18 Lei per persoon kunnen we mee. De bus rijdt drie kilometer ver de berg in, waarbij hij ongeveer 260 meter daalt. Dan worden het overvolle gevaarte geleegd en mag iedereen op eigen gelegenheid rondlopen. Na de eerste deur volgt nog een tweede. Rondje2010 (194 van 692)00194-minHoewel de wanden bijna wit zijn en zeer zout smaken, nog geen mijn. Na de derde deur een kapel. Nog een deurtje verder openbaart zich een enorm gewelf, waarin picknicktafels staan, een heleboel tafeltennistafels, een restaurantje, een vijver en spingkussens. Ook is er een volleybalveld, een voetbalveld en nog veel meer. De mijn blijkt een verblijfsruimte te zijn waar men zich terugtrekt voor gezondheid, maar ook om aan de hitte van de zomer te ontsnappen. Van enige mijn-activiteit is, behalve het gewelf, niets terug te vinden.   

Dan zetten we de sokken er in. Op naar camping Vampire in Bran. Een korte etappe, want Boekarest is toch niet te halen als we Bran nog aan doen. Ondanks dreigende regen en een paar spettertjes lunchen we buiten, zoals gewoonlijk met de aanhanger als tafel. Als we weer onderweg zijn worden we op een klein weggetje ingehaald door een trein. Luid blazend rijdt hij naast ons en houdt zelfs even in. Dan zien we dat de machinist gewoon zit te kijken en te zwaaien. We verbazen ons zo langzamerhand nergens meer over en zwaaien terug. Luid toeterend trekt de trein dan weer op. Hier trein vier dan maar op de foto.

Rondje2010 (210 van 692)00210-minEven verderop zet ik rijdend ook nog een vliegende ooievaar op de foto. Niet best, maar ik heb ‘m wel. Om vier uur zitten we. Koffie, dan de tent opzetten. Er arriveert een groep Duitse motorrijders. Stoer uitziende kerels op naked Rat-bikes, allemaal in het zwart en natuurlijk zwarte motoren. Het lijkt wel een film van Mad Max. De BMW offroads zijn het meest toegetakeld, met visnetten onder polyester bijvoorbeeld. Niets is netjes gelaten. Ze weten ons te vertellen dat het weer de rest van de week alleen maar beter wordt.

Dag 10 Rustdag in Darmanesti Roemenië

We blijven vandaag bij Nicolai en Julia op camping Trots Valley. Nicolai voorziet de aanhanger in z’n caravanbedrijf van een nieuwe bovenplaat op het deksel. Daarvoor slijpt hij de imperiaal er af en lijmt er een plaat rvs bovenop. Hij kijkt ook de lagers nog even na, die hebben nog nooit zo veel voor hun kiezen gehad als de afgelopen dagen. Ruim 2.600 kilometer al, over de slechtste wegen van Europa. Ik adviseer iedereen om deze camping in elke Roemenië-reis op te nemen en de camper of caravan daar gelijk even te laten inspecteren. Voor de zekerheid. Nicolai is de enige geschoolde en ervaren caravan en camperhersteller in Roemenië, opgeleid en gediplomeerd in Nederland. Hij is de ‘CARAVANKONING’ van Roemenië. De kar is weer heel, we drinken een glaasje, keuvelen met Hans en ik werk wat aan de website. Dag om. 

Die avond zitten we met een paar nieuw gearriveerde gasten, Hans en z’n vrouw Anneke aan de door Julia gebrouwen Roemeense goulashsoep met een vleugje Julia (het geheim zit ‘m in de parmezaanse kaas mensen!, sssssttt…).

Dag 9 Fundu Moldavei Roemenië – Darmanesti Roemenië (±231 km)

HET REGENT NOG!

Maar vannacht lekker geslapen in de ‘huiskamer’ van de camping. Mooie camping trouwens. Klein, rustig gelegen en met een geweldig gazon. De gebouwen en douches zijn top, een beetje weinig water, dat wel. Helaas wil er bij de campingbaas – daar heb je d’r weer eentje – niet in dat wij de grote trekpleister van deze omgeving, de kloosters, gewoon voorbij flitsen. Eentje gezien allemaal gezien en al die schilderijen kussende bezoekers, dat hoeft van ons niet.

Rondje europa roemeense witte kerk 2010 (133 van 692)00133-minDe Roemenen steken ongelooflijk veel geld in de overal in aanbouw zijnde nieuwe kerken, terwijl ze zelf nauwelijks rond kunnen komen. En eerste levensbehoeften zijn hier bijna net zo duur als bij ons. Slechts eten buiten de deur is zeer betaalbaar en op campings betalen we niet veel meer dan tien euro. Vorig jaar hebben de ambtenaren hier 25% salaris in moeten leveren, dit jaar weer 15%. Bovendien zijn alle belastingen verhoogd. Als Nederlandse toerist moet je je dus niet te zuinig gedragen. Als het ergens crisis is, dan hier.

Er is wifi op de camping dus ik werk eerst even de blogs bij. We drinken nog een bakkie koffie met de eigenaren en zijn weg. Oekraïne laten we maar letterlijk links liggen. Naar het zuiden willen we nu, ondanks dat we dicht bij de grens zijn. Rond twaalf eten we bij een wegrestaurant een heerlijke stukkie vlees, met gefrituurde piepers die met kaas zijn bestrooid. Lekker hoor. Een salade ook nog, en als toetje krijgt alleen Ans een in likeur verzopen stuk taart, op kosten van de zaak. Het is heerlijk en doet alle ontberingen van de afgelopen dagen voor een uurtje vergeten. ‘Bonus’ is het enige dat we uit de ‘perfect’ Engels sprekende ober krijgen. Na de koffie betalen we ruimhartig voor de genoten lekkernijen. Het is te goedkoop. Het regent nog steeds.

Rondje europa het regent in roemenie 2010 (169 van 692)00169-minEr ligt een mooi strak geasfalteerd weggetje voor ons klaar. Alleen bij bruggen en spoorwegovergangen is het oppassen geblazen. Daar ga je vliegen als je niet terug zakt naar een paar kilometer per uur. 

Rondje europa slecht wegdek 2010 (174 van 692)00174-minWe pakken nog een binnendoortje met onverhard zeer slecht wegdek mee. Lekker vroeg zijn we bij camping Trotus Valley in Darmanesti. Daar blijkt dat er behoorlijke schade is aangericht aan de spullen in onze kar. De bodem ligt bijna uit één van de aluminium kisten. Vier blikjes bier en een blik champignons hebben diepe indrukken achtergelaten. Een van de blikken bier is ontploft door het gerammel, waardoor andere verpakkingen samen in papiermaché zijn verandert. Het blik champignons is een centimeter korter geworden en helemaal gestuikt. Ook de luifel van de tent is beschadigd. Één van de vergrendelingen van de klep van de aanhanger is ook verdwenen, de gas-bbq ligt helemaal uit elkaar en is flink gekneusd.

Rondje europa paard en wagen roemenie 2010 (151 van 692)00151-minRondje europa paard en wagen roemenie 2010 (150 van 692)00150-min

Rondje europa weg verzakt jeep 2010 (167 van 692)00167-minCamping Trots Valley in Roemenië wordt gerund door een echtpaar dat ooit bij Hans Groenendijk in z’n bedrijf heeft gewerkt; Camperland uit Bergschenhoek. Uit respect voor Hans hebben ze het bijbehorende Caravanbedrijf ook Camperland genoemd. Nicolai en Julia blijken een heerlijk uitgelaten stel en runnen de camping met flair en gastvrijheid. Ook Hans en zijn vrouw Anneke zijn met hun Dethleffs camper aanwezig. We eten ‘s avonds op hun uitnodiging een enorme maaltijd in een nabijgelegen restaurant. Prima eten daar, alleen heel veel te veel. Als we terug gaan krijgen we nog een flinke hoeveelheid eigen gemaakt wijn van Nicolai voorgezet. Heerlijk spul, maar o zo gevaarlijk voor de kop. Het gaat gelukkig goed. Als we de tent opzoeken regent het weer.

Dag 8 Hajduszoboslo Hongarije – Fundu Moldavei Roemenië (±414 km)

Rondje europa goede weg roemenie regen 2010 (170 van 692)00170-minAls we opstaan regent het nog. Het is 07.00 uur. Na koffie en het ontbijt wordt het eindelijk droog. Grappig hoe de temperatuur dan razendsnel oploopt, zodat we de tent gewoon zien opdrogen. Uiteindelijk vertrekken we om 10.00 uur met een bijna droge tent. Nu snel in de richting van Roemenië. Het leed is hopelijk geleden. Tegen elf uur regent het weer, vlak voor de grens. Op de 48 tussen Nyirabrany en Valea Lui Mihai schieten we de grens over…., tot we een enorme kreet horen. 

Ik sta vol op de rem en rijd achteruit terug. Hongarije – Roemenië is een buitengrens van de Schengen-landen en Rondje europa grens hongarije roemenie 2010 (128 van 692)00128-miner is dus grenscontrole. De drie douanebeambten komen te voorschijn en controleren de Jeep uitvoerig. Dan moet de aanhanger open om daarin te kijken. Vreemd genoeg is er geen interesse voor de bagage of wat achterin de Jeep ligt. Het gaat ze om de combinatie. Die wordt uitvoerig bekeken en beklopt. Terloops bied ik de paspoorten nog aan, maar ze kijken er eigenlijk nauwelijks naar. Uiteindelijk mogen we door.

Verderop kopen we een wegenvignet voor Roemenië, dat is hier nodig voor alle wegen. Twee dames hebben een half uur werk om alle

Rondje europa slecht roemeense weg 2010 (136 van 692)00136-minformaliteiten te regelen. We betalen 3 (!) euro. Dan gaat het gas er weer op. Een van de slechtste wegen van Roemenië loopt vlak langs de grens met Oekraïne. In Carei fotograferen we de eerste witte kerk met zilveren dak. Daarna volgen er nog vele, dus een goeie foto stellen we uit tot goed weer (helaas dus geen foto’s). We rijden de meest noordelijke route door Roemenië, langs de Oekraïnse grens. Dat betekent uren lang rammelen in de auto. Dat het een van de slechtste wegen van Roemenië is, klopt helemaal denken we.

Nou ja, dan hebben we het slechtste ook gelijk gehad. Ik moet er niet aan denken om dit met een camper te rijden. De Jeep kan de gaten en kuilen perfect aan. Alleen de trailer is meer los van de grond dan dat hij rijdt.

‘Onze’ grensovergang in Teceu Mic Kistecso Roemenië, naar Oekraïne, blijkt opgeheven te zijn, waarschijnlijk al 50 jaar geleden. We kunnen de grens ook niet over, omdat de halve brug ontbreekt. Een tweede kans krijgen we 150 kilometer verderop, dat is zeker een
uur of drie a vier rijden. 
Een van onze doelen bij vertrek was het Sapanje klooster. Daar zijn we nu. We vallen met de neus in de boter. Rondje europa klooster begrafenis 2010 (148 van 692)00148-minDat klooster is bekend vanwege de prachtig versierde grafmonumenten. We komen aan, juist op het moment dat er een begrafenisplechtigheid om de hoek komt. Dit is al de tweede vandaag. Van de campingbaas horen we later dat dat fotograferen van begrafenissen hier geen probleem is. Hoe meer foto’s van de dode, hoe meer die voortleeft. Ik kan nu dus wel toegeven dat ik er tussen alle beeldjes toch eentje heb ontdekt daarop het gezicht van de dame
in kwestie te zien is. Dus om de familie en tradities een plezier te doen… We zijn getuige van een bijzondere ceremonie en nemen daar ook even de tijd voor. Om het klooster / de kerk heen is een aardig souvenirs dorp ontstaan. En oh ja, het klooster staat uiteraard in de stijgers….

Rondje europa bos hout voor de deur 2010 (152 van 692)00152-minWe laten de souvenirs voor wat ze zijn – als je een meter lange pollepel nodig hebt moet je daar zijn (4 euro) – en rijden in de richting van het bergdorp Sighetul Marmatiei. Om kwart over vier rijden we het dorp binnen terwijl zich boven de bergen een enorm onweer ontwikkelt. Vijf minuten later, ik sta net een ‘bos hout voor de deur’ te fotograferen, knallen her en der in het dorp de bliksemschichten in huizen en ook vol in de kerktoren. Op dat moment slaat echt iedereen op straat tegelijk een kruisje. Het begint
weer enorm te regenen en 
er valt ook dikke hagel. We rijden door een Rondje europa weer noodweer 2010 (153 van 692)00153-minrivier van water het dorp uit. In het dorp Rona de Jos spoelt het zo dat de bruggen het niet meer aan kunnen. Het lijkt ook wel of de vuilnisbelt van achter de huizen de hoofdstraat op is gespoeld. We rijden door bergen van glazen flessen en petflessen. Het knalt flink en er rinkelt veel glas onder de banden. Overal liggen enorme velden hagelstenen. Bij een brug, aan het eind van het dorp, maak ik wat foto’s en stuur weer eens een tweet de wereld in. Deze weersomstandigheden zijn gewoon niet meer normaal. Al sinds de
eerste vakantiedag rijden we langs dergelijke wateroverlast. Zou het Rondje europa overstroming roemenie 2010 (160 van 692)00160-mintoch met de vulkaan in IJsland te maken hebben. Uit één van de huizen komt een man die tot z’n knieën in het water loopt. Dat spoelt kennelijk aan de achterkant z’n huis binnen en door de nu geopende voordeur weer naar buiten. Al die flessen blijken trouwens uit de achtertuinen te komen drijven. Die spaart de plaatselijke bevolking in grote hoeveelheden om er de eigen gemaakte wijn in te bewaren 

Omstreeks half zeven zijn we op de top van de col Pasul Priolop (1.421 meter hoog) om af te dalen naar Vatra Dornei. Er hangt mist,
de temperatuur ligt rond het vriespunt en het regent stevig. Toch Rondje europa kerk op berg roemenie 2010 (165 van 692)00165-minmaar even een fotootje, terwijl het licht langzamerhand uit gaat. We rijden in het donker nog in een fuik van de politie, die rijbewijs en papieren wil zien. Ook het vignet en het aankoopbewijs dat we bij de kentekenpapieren bewaren worden bekeken. Aardige lui, geen problemen, we kunnen door. Om negen uur ‘s avonds arriveren we in de regen bij camping De Vuurplaats, die door een Nederlands gepensioneerd echtpaar wordt gerund. We 
worden gelijk in het huis aan de wijn genood en na een heerlijk glaasje mogen we gebruik
maken van een ‘huisje’. Als we daar heen gaan blijkt het de rommelschuur te zijn. Dan liever de natte tent opzetten, maar de bibliotheek (eigenlijk een klein dagverblijfje voor campinggasten) is ook een goed alternatief. Het regent nog altijd gestaag. Daar vullen we de slaapmatten en gaan we lekker slapen. We laten de natte boel even de natte boel. 

 

Dag 7 Hajduszoboslo Hongarije (0 km)

‘s Nachts barst een enorm onweer los en valt de regen met bakken uit de hemel. De al een week natte tent slaat behoorlijk door waardoor het mega vochtig wordt. En na een hele nacht plensregens gaat het ook nog de hele dag tekeer. De tent lekt aan alle kanten, want na zes dagen regen en nat inpakken zit er geen vezel in het zware natte katoen meer op z’n plaats. Overal loopt water langs het doek. We vegen het zoveel mogelijk op, wakker liggen we er niet echt van. Een keer drogen en alles schuift weer dicht en zit weer op z’n plaats. Dit hebben we eerder meegemaakt, na een keer bevroren inpakken. We zitten dus in de tent en wachten rustig af. 

Dat gaat zo … Slaapzakje weg, want er ontstaat een natte plek op. Ineens druppel op je hoofd, dus ergens anders zitten. Plastic tasje van de KCK over de tas kleding. Dweilen, buiten uitknijpen, wegleggen. Even anders gaan zitten. Zo brengen we de dag door. De buurman komt nog vragen of we OK zijn. Caravanners denken altijd dat je in een tent zielig bent. Het is een aardige vent, met een enorme caravan en dito voortent vol vlaggen van Bayern. Gelukkig begint hij niet over voetbal en Van Gaal. We vragen nog even naar het water, dat een vettige laag op de huid achter laat. Er komt bijzonder water uit de warme kranen op de camping, het zelfde water als in het termaalbad zit. Dat is goed voor je huid, zegt hij. Wij associëren het meer met benzine door het drinkwater, maar goed. Daar moet je dus geen koffie van zetten, want de vettigheid verstopt de boel. En koken moet je ook niet in het warme water. We gebruiken vanaf nu dus koud water en dat gaat goed. Lekkere koffie weer.

Douchen blijkt in de oude accommodatie heerlijk te kunnen, dat doe ik vandaag twee keer. En het is inderdaad lekker voor het huidje. Blog bijwerken, maar er is geen internetverbinding. Als het ‘s middags heel even droog wordt, blijkt deze camping ook ‘echt he-le-maal niks’ te zijn. Een enorme camping vol bejaarde gasten, de flutwinkel heeft niets, pizza-verkoop alleen op zaterdag en zondag, en oude, totaal versleten, toilethokken. Toegegeven, de kranen en douches werken beter dan we ooit meemaakten. Gaat het daar niet om?

Gebakken aardappels met Poolse rookworst en een ui gegeten. Heerlijk en voor het eerst weer buiten. Direct na de afwas regent het weer. Gauw de natte spullen weer naar binnen. Drup, drup, drup….. Ik verdrink m’n verdriet in de wodka. Beter dan water. Oeps, geen enkele foto gemaakt….., vandaag.